بعد از آن Culpeper آن را به‌عنوان يك مدر عالى و درمان‌كننده اسكوربوت توصيه مىنمايد و در قرن هيجدهم در فرانسه در امر درمان وارد مىشود . ايران در نيمه دوم قرن نوزدهم ميلادى با آن آشنا شده . خواص و موارد مصرف آن در پزشكىنامه آمده است . در اين كتاب مقدار خوراك الكلاتور ساده و مركب آن از 10 تا 30 گرم ، عصاره 5 - 2 گرم ، شربت 60 - 20 گرم ، افشره 30 - 20 گرم و دم‌كرده 50 - 20 گرم در 1000 گرم آب براى درمان اسكوربوت ذكر شده همچنين جويدن برگ در مورد خونريزى لثه سودمند دانسته شده است . قسمت مورد استفاده گياه برگ و قسمتهاى هوائى مىباشد . تركيبات شيميائى : گياه داراى گلوكزيدى به نام Glucococh learine مىباشد كه بر اثر آنزيم ميروزين موجود در گياه هيدروليز مىشود ، اسانس مركب از سنه‌ول ايزوبوتيليك Senevol Isobutilique كمى سنه‌ول بنروليك ، ليمونن ، مواد پكتيكى ، رزين ، تانن ، ماده قند به نام Cochlearine ، آثارى ازيد و املاح معدنى و ويتامين C به مقدار زياد . خواص درمانى : ضد اسكوربوت قوى ، مدر ، مقوى معده ، ضدعفونىكننده ، صفراآور ، ضد سم و خلطآور مىباشد . در اثر خشك شدن قسمتى از خواص آن از بين مىرود براى حفظ خواص به افشره گياه تازه 60 درصد قند اضافه مىكنند . موارد مصرف درمانى : در اسكوربوت ، آب آوردن انساج ، خيز ريوى ، نزله‌هاى مزمن ، فلج ، سرگيجه ، لكوره ، تب نوبه ، آفت و بثورات جلدى از گياه استفاده مىشود . جويدن برگ به سفت شدن لثه‌هاى نرم و تسكين درد آن كمك مىكند . احتياط : در حالات التهابى ، طپش قلب ، ناراحتيهاى تيروئيد و احتقان مغز مصرف گياه با احتياط كامل و تحت نظر پزشك بايد انجام گردد . اشكال داروئى : دم‌كرده 50 - 20 در هزار قطعات گياه تازه به مقدار 3 فنجان در روز افشره گياه 100 - 50 گرم در يك پوسيون براى يك روز